ადას სასწაული

    იყო და არა იყო რა, იყო ერთი პატარა გოგონა, სახელად ადა. ადას ძალიან უყვარდა ბუნებაზე დაკვირვება, ყვავილების სუნი და ჩიტების ჭიკჭიკი. დედა მას ხშირად უყვებოდა, რომ მთელი ეს სამყარო — კაშკაშა მზე, მოციმციმე ვარსკვლავები და თითოეული პატარა ბალახიც კი უფლის შექმნილი დიდი სასწაულია. 

ერთ დღეს ადამ ეზოში პატარა ჩიტუნა დაინახა, რომელიც ბუდიდან ჩამოვარდნილიყო და ფრთა ჰქონდა დაზიანებული. ჩიტუნა სევდიანად იჯდა ბალახზე და ფრენა არ შეეძლო. ადას გული აუჩუყდა, ჩაიჩოქა, გულწრფელად ილოცა და უფალს სთხოვა: „გთხოვ, დაეხმარე ჩემს ჩიტუნას მორჩენაში, ხომ ვიცი, რომ შენთვის შეუძლებელი არაფერია“ .

ადამ ჩიტუნას თბილი, რბილი ბუდე მოუწყო. ყოველდღე აჭმევდა, უვლიდა და გვერდიდან არ სცილდებოდა. გადიოდა დღეები, ადა მოთმინებით ელოდა პასუხს თავის თხოვნაზე და ყოველ დილით მადლობას უხდიდა უფალს ახალი, ლამაზი დღისთვის. 

თუმცა დრო გადიოდა, ჩიტი კი ჯერ მაინც ვერ დაფრინავდა. ადა ცოტათი დაღონდა, დედასთან მივიდა და ჰკითხა: „დედა, უფალს ჩემი ლოცვა არ ესმის? რატომ არ ხდება სასწაული?“ დედამ სიყვარულით გაიღიმა, ადას თმაზე ხელი გადაუსვა და უთხრა: „შვილო, უფლის სასწაულებს თავისი დრო აქვს. ის ხშირად ჩუმად, ჩვენი სიყვარულისა და მოთმინების შედეგად ხდება“. 

ერთ მზიან დილას, როცა ადა ეზოში გამოვიდა, საოცარი რამ დაინახა: პატარა ჩიტუნამ ფრთები გაშალა, ჰაერში მსუბუქად აფრინდა და ხის მაღალ ტოტზე შეფრინდა! დიახ, ის ისევ დაფრინავდა! 

ჩიტუნამ ტოტიდან გოგონას გალობით გადაუხადა მადლობა. ადას თვალები სიხარულით აევსო. მან იგრძნო, რომ მისი ლოცვა, ზრუნვა და სიყვარული უპასუხოდ არ დარჩენილა. 

ადა მიხვდა: მთავარია, მთელი გულით ირწმუნო. სასწაულები ნამდვილად ხდება და ყველა ნატვრა აგიხდება, რასაც წრფელი გულითა და სიყვარულით ითხოვ!